چاپ کردن این صفحه

نان سنتی غینیچه (qeiniče) بشرویه خراسان جنوبی در فهرست آثار معنوی (ناملموس) ثبت شد

 نان به عنوان قوت غالب و اصلی مردم در ایران است. بیش از 70 نوع از انواع محصولاتی که آن را می توان نان نامید توسط بانوان خلاق و هنرمند بشرویه تولید می شود. از قبیل: نان غینیچه، نان تازه (نان پنجه کش)، پتیر، سیروکی، نان کلوچه، نان شکری (زنجفیلی)، نان گاورسی، کماچ، کماچ پتیری، قلیفی سمنو و ...... برخی از این نان ها به عنوان آیین ها و باورهای مردم، نذورات و خیرات ..... نیز کاربری دارند.

به گزارش روابط‌عمومی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان جنوبی، به نقل از فریبا کاهنی کارشناس مردم شناسی این اداره کل یکی از پرمصرف ترین نان ها دربین مردم بشرویه «نان محلی خشک (غینیچه)» است که به جهت دارا بودن کیفیت غذایی بالا و ماندگاری زیاد علاوه براین که در تنورهای سنتی و خانگی تهیه می شوند در نانوایی های سنتی شهر و روستاهای اطراف همواره تولید می شود.
این نان درشهر بشرویه و روستاهای اطراف پخت می شود و همچنین مخصوص مراسم خاصی نمی باشد و بیشتر توسط بانوان تهیه می گردد. قدمت آن با توجه به مصاحبه ای که از بزرگان و سالمندان انجام شد به بیش از 100 سال می رسد. این نان جزو مصارف روزانه است و با غذاهای آبگون و همچنین صبحانه مصرف می شود. مواد لازم برای تهیه نان خشک (غینیچه) آب، آرد، نمک، زردچوبه و خمیر بهداشتی برای خمیر کردن است.
در داخل لگن (تشت خمیری) خمیر مایه و نمک، زرد چوبه ریخته و بعد آب ولرم (آبی که درج حرارت آن طوری باشد که دست را نسوزاند) ریخته و بعد آردها را که قبلا الک کرده و آماده نموده می ریزند و خمیر می کنند باید آنقدر این خمیر را ورز داده شود که یک خمیر یک دست و سفتی در بیاید. خمیر را پوشانیده و به مدت یک ساعت تا 5/1ساعت می گذارند که خمیر ترش شود بعد از ترش شدن از روی خمیر گلوله های برداشته چانه (چونه کردن یا گنده کردن) می کنند به تعداد تقریبا 10 تا 20 عدد و به ردیف روی سفره آردی می گذارند. چانه های خمیر را برداشته در ظرف کنجد و سبزی خشک می زنندو بعد خمیر را روی تخته گذاشته و به وسیله وردنه (چوبه) خمیر را پهن کرده و نازک می کنند. بعد از این که نازک شده روی سبدهای حصیری (سویج) و یا سفره های پارچه ای گذاشته ولا به لای آن پارچه ای نازک انداخته در حدود 20 دقیقه ای به همین حالت می گذارند. و در این فاصله تنور را آتش کرده (با چوب و کنده درختان و هیزم) و می گذارند که خوب شعله بزند که تنور داغ شود خمیرها را برروی بالشتک (رفیده) می گذارند و به این وسیله به دیواره تنور می زنند تا نان خوب پخته و خشک شود. این نان از کیفیت و ماندگاری خوبی برخوردار است و همچنین گذاشتن خمیر در دو نوبت برای ترش شدن و تخمیر بهتر از شاخص های مهم این نان می باشد.
 این نان سنتی به شماره 2232 درتاریخ 16/10/99 در فهرست آثار معنوی کشور(ناملموس) ثبت گردیده است.

 

Share this article

نویسنده

حوزه پژوهش