روستای سیدال به افتخار ثبت ملی پلاس بافی (سیاه چادربافی) نائل شد

 سیاه چادر نوعی مسکن عشایری است که از موی بز و توسط زنان عشایر بافته می شود. سیاه چادرها به دلیل خواص ویژه مو از جمله ضد نفوذ بودن در برابر آب در هنگام بارندگی، در دسترس و ارزان قیمت بودن، سبک بودن و جمع آوری و حمل راحت، جلوگیری از نفوذ حیوانات خزنده و گزنده به داخل چادر و جلوگیری از ورود سرما در زمستان و گرما در تابستان مورد استفاده عشایر قرار می گیرد.

روستای عشایری سیدال از قدیم بر اساس نظام خانی اداره می شده و خان یا رییس محله همه کاره روستا بوده و در طراحی، کیفیت، قیمت گذاری و فروش سیاه چادر تأثیر گذار بوده است و نقوش تزیینی سیاه چادر بر اساس نظر خوانین محلی بر روی سیاه چادرها ایجاد می شده که با توجه به تغییر فرهنگ خان نشینی، روند تولید بر اساس تقاضای مشتریان تا کنون ادامه داشته است.
به نقل از امیر انوری مقدم کارشناس پژوهش و مطالعات این اداره کل سیاه چادرهای سیدال غالباً به صورت منقوش دارای حاشیه با نقوش ساده و گاها تصاویری از بز کوهی و چوپان در متن سیاه چادر می باشد که با رنگ سفید و یا کرمی روشن پشم اجرا می­گردد که وجه اصلی تمایز آن با سایر سیاه چادرهای منطقه می باشد.
 تولید مواد اولیه از قبیل موی بز و کلیه کارهای مقدماتی تولید از جمله ریسیدن مو، حلاجی و تابانیدن نخ در روستا و با همکاری زنان و مردان انجام می­گیرد. قدمت هزار ساله سیاه چادر بافی در منطقه بالاخص تولید این دستبافته و ویژگی های کیفیتی و زیبایی و تولید بالای سیاه چادر در این روستا موجب معروفیت و تمایز سیاه چادر آن با سایر نقاط استان گردیده است.
صادرات سیاه چادر بافی سیدال به استانها و کشورهای حاشیه خلیج فارس، افغانستان، پاکستان، ترکمنستان و عراق و .. و در انحصار داشتن بیش از 95 درصد تولید سیاه چادرهای عشایری استان از افتخارات صنعتگران این روستا می باشد.
سیدال تنها روستایی در استان می باشد که صد در صد مردم آن در کار تولید و فروش سیاه چادر دخالت دارند و در تمام فصول سال کار سیاه چادربافی در بیرون از منزل انجام می­گردد. اقتصاد روستا بر پایه دامپروری و بافت سیاه چادر بنا شده است.
همکاری و مهارت مردان روستا در کار نخ ریسی با جلک و سنگ جلک و همچنین دوخت نوارهای سیاه چادر به یکدیگر، نمایشی زیبا از حمایت خانواده و تشریک مساعی در تولید بالای سیاه چادر می­باشد.
ساختار طبیعی روستا که بر روی دامنه های منتهی به دره بنا شده است به گونه ای است که در کف رود و در هر شیله (آبراهه های دامنه کوه ) محل قرار گیری چند دار سیاه چادر می باشد که جلوه چشم نواز و شگفت آوری از دید گردشگران علاقمند به طبیعت و هنر را به نمایش می گذارد.این مهارت به شماره 2230در تاریخ 16/10/99 در فهرست آثار معنوی کشور (ناملموس) به ثبت رسید.

 

Share this article

نویسنده

حوزه پژوهش
نظر دادن